θα κλείσω τα μάτια
και θα περάσω στην ανυπαρξία
τόσο ήρεμα
όσο ένα χνούδι που πετάει στον αέρα
λίγο λίγο πέφτει
και κάποια στιγμή
ακουμπάει απαλά το χώμα

κι ύστερα θα περιμένω την πνοή σου
αυτή που θα βγει διαβάζοντας ένα ποίημά μου
να φυσήξει έναν αέρα
να σηκώσει για δυο στιγμές το χνούδι ξανά
κι ύστερα ξανά
κι ίσως ακόμα μια φορά ξανά
κι όσο γίνεται ξανά